Φρειδερίκος Νίτσε:.Γ ί ν ε τ ε σ κ λ η ρ ο ί

΄΄Γιατί είσαι τόσο σκληρό, ρώτησε κάποτε το κάρβουνο στο διαμάντι, δεν είμαστε τάχα στενοί συγγενείς;
(Το διαμάντι απαντά): Γιατί τόσο απαλοί, έτσι ρωτώ εγω αδέλφια μου:
γιατί μπας και δεν είστε αδέλφια μου;
Γιατί τόσο απαλοί, τόσο λίγο ανθεκτικοί κι υποχωρητικοί;
Γιατί υπάρχει τόση άρνηση κι υποταγή στις καρδιές σας;
Τόσο λίγη μοίρα στα βλέμματα σας;
Κι αν δεν θέλετε να’σαστε της μοίρας, αν δεν θέτε να’σαστε ανεξερεύνητοι πως θα μπορέσετε να κατακτήσετε μαζί μου;
Κι αν η σκληράδα σας δεν αστράφτει και δεν κόβει σε κομματάκια πως θα μπορέσετε μια μέρα να δημιουργήσετε μαζί μου;Γιατί οι δημιουργοί είναι σκληροί.
Και θα πρέπει ευλογία να το θεωρείτε που θ’αφήσετε τ’αποτύπωμα του χεριού σας πάνω στις χιλιετηρίδες σαν πάνω σε κερί, ευλογία να χαράζετε πάνω στη βούληση των χιλιετηρίδων σαν πάνω σε μέταλλο, σαν κάτι ακόμη πιο σκληρό κι απο το μέταλλο, σαν κάτι πιο ευγενικό κι απο το μέταλλο,ε σ ε ί ς.
Μόνον ο πιο ευγενικός είναι και τέλεια σκληρός.Αυτή την καινούργια δέλτο νόμων έφερα πάνω σας, α δ έ λ φ ι α μου.Γ ί ν ε τ ε   σ κ λ η ρ ο ί΄΄